|
رييس هيأت داوران جشنواره سينما حقيقت گفت: اگر بخواهيم با نظرات بسته، به سراغ سينماي مستند برويم، ره بهجايي نميبريم و اصولاً طرح اينگونه مسائل، اهميت اين جشنواره را كم نخواهد كرد.
به گزارش بخش سينمايي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، ابراهيم مختاري مستندساز سينماي ايران ضمن اظهار اين مطلب،افزود: «سينماي مستند ايران همواره نيازمند برگزاري جشنوارهاي تخصصي بود و جشنواره سينما حقيقت در سينماي ايران، به اين نياز پاسخ مي دهد و اميدوارم سال به سال نقش پُررنگتري پيدا کند.»
وي در ادامه با تأكيد بر اهميت راهاندازي «صندوق مستند ايران» در جشنواره عنوان كرد: «اميدواريم كه برنامههاي اين صندوق توسعه پيدا كرده و دامنه فعاليت و مأموريتهايش به نحوي گسترش پيداکند که به نياز متنوع مستندسازان ايران پاسخ دهد.
صندوق بايد بتواند به «پژوهش نگارش سناريو»، به «تامين سرمايه» براي توليد، به «پس توليد» و به «پخش و نمايش» کمک کند.
براي توانمند شدن مالي اين «صندوق» نيز بايد علاوه بر حمايتهاي مالي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، منابع ديگري چون سازمان صدا و سيما هم کمک کنند. تلويزيون در همه جاي دنيا پشتيبان مهم مستندسازي است. در حالي که متاسفانه تلويزيون ايران چندان نقش موثري در رونق سينماي مستند ايران ندارد. ما سالها بود كه همراه با دوستان مستندساز، نياز به احداث صندوق سينماي مستند ايران را به هر بهانه و در هر موقعيتي به مديران گوشزد ميکرديم.
خوشبختانه گوششنواي «مركز گسترش سينماي مستند و تجربي» اين قضيه را پيگيري كرد و به سامان رساند.»
مختاري سپس به مراحل برگزاري و داوري جشنواره «سينما حقيقت» اشاره كرد و افزود: «اين نياز احساس ميشود كه در هر دوره، نشستهاي مشتركي ميان داوران بخش مسابقه ملي و مسابقه بينالملل براي تبادل نظر برگزار شود. ضمن اينكه در خصوص نمايش فيلمهاي مستند ايراني و باتوجه به استقبال گستردهاي كه از اين آثار بعمل آمد سالن بزرگتري به نمايش فيلمهاي ايراني- مثل سالن شماره يك سينما فلسطين – اختصاص داده شود که پاسخگوي شمار علاقمندان باشد»
رئيس هيأت داوران جشنواره سينما حقيقت در پايان، درخصوص اظهارنظر برخي افراد پيرامون اين جشنواره تصريح كرد: « سينماي مستند محل حضور سينماگران پرشماري است و گستره ايران با تمامي موضوعات آن، محضر دوربين آنان است. با دسترسي همگاني به امکان سينماگري و با تکثير موضوع به تعداد نگاهها، بديهي است که فيلمهائي ساخته شود که به مذاق من و ديگري خوش نيايد. چنين فيلمي اگر در چنين جشنوارهاي که محل حضور تماشاگران خاص است به نمايش در نيايد، کجا به نمايش درآيد و در کجا درست و نادرست بودن آن مورد بحث و گفتگو قرارگرفته و از ديدگاههاي مختلف، نقد و بررسي شود؟ ما نيازمند ساختن و ديدن فيلمهاي بيشتري هستيم و اگر بخواهيم با نقطه نظرات بسته به سراغ اين گونهي «سينما» برويم، نه تنها چيزي عايدمان نخواهدشد که سينماي خود را هم ترسو و ضعيف خواهيم کرد.»
وي افزود: «به اعتقاد من، اگر فيلمي بنظر داراي مشكل است، ميتوان درباره آن بحث وگفتوگو كرد تا معلوم شود كه کدام نقطه نظرات صائب است، کدام برداشتها خارج از واقعيت فيلم و کدام برداشتها عمومي است. در مجموع، ايراد به يک يا حتي چند فيلم را نبايد با اهميت فعاليت جشنواره سينماي مستند ايران که پاسخگوئي به يک نياز ملي است خلط کرد.
در پايان اميدوارم در سال آينده مرکز گسترش سينماي مستند و تجربي، وزارت ارشاد را متقاعد سازد که شرط پروانه نمايش آثار مستند در اين جشنواره را حذف کند. ترديدي نيست که قدرت و تاثير مثبت اين کار بسيار بيشتر از زيان احتمالي آن است. »
| 
