عشق فیلم و . . .

چگونه یاد گرفتم دست از نگرانی بردارم و به ویرانی طبیعت عشق بورزم!

     مدتی پیش به بهانه ی اخبار واقعی درباره ی امکان از بین رفتن اقیانوس منجمد شمالی و برهم خوردن تعادل کلی آب و هوایی کره ی زمین و بزرگ ترین فجایع زیست محیطی (البته با نگاهی از دریچه ی فیلم و سینما) در ماه نامه ی فیلم مطلبی داشتم. عزیزی پس از چند ماه مطلب من را خوانده بود و در تماسی تلفنی از من خواست این نگرانی ها را بریزم دور و به آینده فکر کنم و این قدر بدبین نباشم. جالب است که مسئله ی من در آن مقاله این بود که با وجود این حقایق چه گونه پدری مثل من می تواند نگرانی را از ذهن کودک من که می نشیند و در تلویزیون فیلم های مستند علمی که همین نگرانی ها را به عینه انعکاس می دهند دور کند؟ این سوالی بود که خودم داشتم و به همین دلیل نام آن مطلب را گذاشته بودم: مرثیه ای سینمایی برای طبیعت تقدیم به پسرکم که وقتی بزرگ شد بخواند. حالا هم مسئله ام حل نشده و گمان نمی کنم به این سادگی حل شود. بد نیست دوستان وبلاگی در این موضوع کمکم کنند......