عشق فیلم و . . .

یادداشتی کوتاه درباره ی عشق فیلم سازی

    هفته ی پیش در برنامه ی سینما چهار فیلم مردی روی صندلی را نشان داد. دررااره ی این فیلم خوب که محصول ۲۰۰۷ آمریکاست حرف های زیادی هست اما یک نکته درباره اش به نظرم رسید که حیف است به صورتی خیلی کوتاه مطرحش نکنم:

   در این فیلم نوجوان دبیرستانی ای می خواهد یک فیلم داستانی بسازد و دستش را  به سوی یک تکنیسین بازنشسته ی برق هالیوود دراز کرده است. پیرمرد پس از مدت ها خودداری در برابر خواست این نوجوان حاضر به همکاری می شود اما این همکاری او سبب می شود که دریچه ی تازه ای از زندگی بر پسرک گشوده شود و آن این که چقدر دنیای پیرامون بی رحم تر از آن است که پسرک می پنداشته و همین امر سبب می شود پسرک به جای تلاش برای ساخت یک فیلم داستانی به زعم خودش جذاب به سراغ ساختن یک مستند جدی درباره ی هم نسلان این پیرمرد برود. فیلمی که این پیرمرد در ساختنش کمک می کند آیینه ای می شود برای درک بهتر جهان و تجدیدنظر پسرک در رفتار با پدر و مادر خودش. و این تاثیر فیلم سازی بر پسرک و انسان های دور و بر او نتیجه ی تلاش برای درک واقعیت پیرامون است از  سویی و از سوی دیگر نتیجه ی شخصیت این نوجوان است که آمیزه ای است از هوش و  خلاقیت و جسارت یعنی سه اصلی که برای هنرمند شدن ضروری و اساسی است.

دیدن این فیلم برای کسانی که آرزوی فیلم ساز شدن در سر دارند یک کلاس آموزش مجانی است.