عشق فیلم و . . .

                                          باز هم درباره­ی نقد

      در نگاه به مطالب وبلاگ توکا نیستانی درباره­ی یک موضوع سخنی را نگفتم و دریغم آمد که با  دوستان وبلاگی در میان نگذارم. مسئله مسئله­ی مخاطب بود که نیستانی در تعریض به کارتونیست­های به قول خودش «جایزه­بگیر» معتقد بود آن­ها مخاطبی ندارند و در وطن­شان کسی نمی­شناسدشان و اصلاًً به مخاطب نمی­اندیشند و چیزهایی از این دست.

                                     منصف باشید، لطفاً!

     جایزه گرفتن در جشنواره‌های هنری داستانی دارد و حواشی‌ای که حرف و حدیث‌های فراوانی می‌تواند به دنبال داشته باشد. در میان هنرمندان کشور ما عباس کیارستمی شاخص‌ترین هنرمندی است که در طی دوران پس از انقلاب توانست در معتبرترین جشنواره‌های سینمایی جهان افتخار کسب کند. شهرت و اعتباری که این جایزه‌ها برایش در پی داشت، از طرفی سبب شد که تصویری منفی از او در نزد عده‌ای ترسیم شود. اصطلاح سینمای جشنواره‌یی رفته رفته بدل شد به یک فحش محترمانه که در لبه‌ی پیکان حملات به برندگان این نوع سینما کیارستمی قرار داشت. خود کیارستمی اما سال‌هاست که دیگر فیلم‌های مطلوب جشنواره‌ها را کمتر می‌سازد و به سوی سینمایی گرایش یافته که حتی خود ِ سینمایی‌اش را تا حدودی نفی می‌کند و البته این کار را برای نفس تجربه‌گری و ساختارشکنی انجام می‌دهد.

مدتی بود که نتوانسته بودم به وبلاگم سری بزنم.علتش طبق معمول مشغول بودن به کارهایی بود که مرا از دوستان وبلاگی دور می کرد. پس از آن هم که به اصطلاح پشتم باد خورد و باقی قضایا.... اما حالا آمده ام و می خواهم این دور بودگی را جبران کنم.