عشق فیلم و . . .

یادداشتی بر دو فیلم راجر و من و خواهر هلن

بهاران خجسته باد . . . !

محمد سعید محصصی

تجربه ساخت فیلم زخم

     زخم  مستندی است درباره ی یک دختر زلزله زده ی اهل بم که به کار امدادگری می پردازد . از طریق او و خاطراتش سعی دارم نقبی بزنم به واقعیت بم ِ پس از زمین لرزه .

یک تجربه ی خوب

 محمد سعید محصصی

          فیلم زخم را بیشتر از دوسالی بود که منتظرتدوینش بودم . مدت ها بلاتکلیف سیستم تدوین کامپیوتری اش ــ که تا همین چند ماه پیش بلد نبودم ! ــ و مقدمات کار و از همه مهم تر بلاتکلیف چه گونه گی اتمام ش بودم . عاقبت راهش را یافتم و زور تمام کردن و رساندنش به یادواره ی فیلم و عکس بم سبب شد همتی پشتش بگذارم و باقی قضایا .

تجربه ساخت فیلم زخم

     زخم  مستندی است درباره ی یک دختر زلزله زده ی اهل بم که به کار امدادگری می پردازد . از طریق او و خاطراتش سعی دارم نقبی بزنم به واقعیت بم ِ پس از زمین لرزه .

یک تجربه ی خوب

 محمد سعید محصصی

          فیلم زخم را بیشتر از دوسالی بود که منتظرتدوینش بودم . مدت ها بلاتکلیف سیستم تدوین کامپیوتری اش ــ که تا همین چند ماه پیش بلد نبودم ! ــ و مقدمات کار و از همه مهم تر بلاتکلیف چه گونه گی اتمام ش بودم . عاقبت راهش را یافتم و زور تمام کردن و رساندنش به یادواره ی فیلم و عکس بم سبب شد همتی پشتش بگذارم و باقی قضایا .

گزارش نگرانی‌آور سازمان ملل از تخریب جو زمین

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:  خشکسالی و بیابان‌زایی؛ بنا به ارزیابی کارشناسان سازمان ملل، بشر برای مهار تخریب جو زمین ۱۳ سال فرصت دارد

 

با توجه به ارزیابی های گزارش تازه سازمان ملل در مورد جو زمین و برخی چرخش‌ها در سیاست محیط‌زیستی آمریکا ، چین و ... به نظر می‌رسد که سال 2007 به سال تمرکز بر مسئله حیاتی تخریب جو زمین و چگونگی مهار آن بدل شود.

   این عکس را از سایت جناب سید محمد خاتمی کش رفته ام.

این آقای محترم دیگر را چه طور؟ البته خوشبختانه نسل جوان این ها را خوب می شناسد. من که دیگر پا به سن گذاشته ام سینما را هیچ گاه بی بازیگران بزرگ نخواسته ام. حالاش هم .

این آقای با شخصیت را که می شناسید؟

                     ــ نه چون همیشه ــ

    و با آفتاب فرو شدیم.

    آفتاب برآمد

                     ــ چون همیشه ــ

    و ما هم چنان فروماندیم.

                      بخشی از مقاله ای درباره ی فیلم 300

      بدترین نکته ها در فیلم این نیست که مثلاً فیلم از نظر تاریخی تحریف های زیادی را مرتکب شده: مثل این که ایرانیان آن دوره نسبت به حضور زنان در یک مجلس دیپلماتیک حساس بوده اند ــ که بنا به گواهی تاریخ طبق اصول حکمرانی هخامنشیان آنان حداکثر رواداری را نسبت به آداب ممالک دیگر از خود نشان می داده اند ــ و یا این که همجنس بازی از رسوم ایرانیان بوده است ــ که این وصله بیشتر به خود یونانیان می چسبیده ــ و یا این که در این فیلم یک حیله ی جنگی که توسط اسپارت ها به کار رود نمی بینیم و همه ی برتری شان بر ایرانیان حاصل بهتر شمشیرزدن در نبرد رویارو بوده ( گویا سربازان هخامنشی پشه بوده اند ! ) و خیلی گاف های سینمایی و تاریخی دیگر. اما بدترین نکته در این فیلم دو چیز است: الف ) وارونه جلوه دادن فرهنگ عصر طلایی یونان؛ ب ) دفاع فاشیستی از عقل و آزادی! شتاب نکنید، توضیح می دهم :

    الف ) در فیلم یک صحنه ی کلیدی هست که در انتهای فیلم به آن رجوع می شود و آن صحنه ی رفتن لئونیداس ( فرمانده اسپارت ها ) به معبد دلفی برای کسب نظر اوراکل ( الهه ی عقل ) درباره ی نبرد با ارتش ایران است. اوراکل البته یک اسم عام است که گاهی به آپولو اطلاق می شده است ( و برای توجه بیشتر خوانندگان آن ها را ارجاع می دهم به سه گانه ی ماتریس اثر برادران واچوفسکی که در آن شخصیت اوراکل نمادی از همین شخصیت اسطوره یی یونان است.) اما جدای از آن چه که اوراکل در 300 به لئونیداس می گوید، نحوه ی نمایش این الهه خیلی مادی و زمینی است؛ و بیشتر از آن که حضوری الهی داشته باشد، یک حضور اروتیک دارد ــ پری پیکری نیم برهنه که بیشتر مناسب فیلم های آن چنانی است. و اما کاهنان معبد دلفی همگی گوژپشت و جذامی هستند و آن صحنه ی چندش آور گفتگوی خیلی نزدیک یکی از کاهنان با اوراکل؛ بیش از آن که فضایی اسطوره یی ایجاد کند، از قوانین فیلم های اروتیک ــ وحشت آور، پیروی می کند. می بینید که نگاه به اسطوره یک نگاه امروزی است که وقتی وارد عرصه های mystic  و اسطوره یی می شود، بی آن که تلاشی در جهت فهم موضوع کند؛ آن را در حد درک محدود خود تقلیل می دهد. این کار دستکم در این فیلم بیش از هر چیز تقلیل دادن فرهنگ اسطوره یی یونان قدیم در حد داستان های پریان است، و واقعاً جفایی در حق یونانیان است.

    ب ) اما گاف بزرگ تر این فیلم اشاعه ی برداشتی فاشیستی ازفرهنگ مبتنی بر دمکراسی بونان قدیم است ــ البته درباره ی نوع دمکراسی یونان قدیم توضیحاتی گفته خواهد آمد. اصلاً آن همه تاکید بر بدن های عضلانی یونانیان و اسپارت ها، آن نماهای بر زمینه ی ابرها که لئونیداس در برابر آن با فرماندهان زیردست ــ بخوان مریدانش ــ صحبت می کند، آن همه تاکید بر درستی هر عمل که لئونیداس انجام می دهد ــ حال از کشتن سفرای ایران باشد، تا از خود رنجاندن یک گوژپشت که می خواهد در سپاه او بجنگد ــ و حتی نهی کردن یکی ازدلیرترین سربازانش از ادامه ی نبرد ــ به خاطر این که یک چشمش در نبردهای قبلی زخم برداشته و یا کور شده ــ  و نظایر این ها؛ حاکی از اعتقادی است به برتری تن بر عقل! اصلاً توجه کنیم که در هیچ کجای فیلم نشانی از برتــری اندیشه ی یونانیــان بر ایرانیان عرضه نمی شود ــ هر چند که در طی فیلم شعار خرد و آزادی بارها و بارها داده می شود. و ظاهراً مای تماشاگرقرار است که هر چه را قهرمان فیلم انجام می دهد، به عنوان خیر و خوبی بپذیریم. اما این طرز تلقی کارگردان از اعمال قهرمان فیلم ش بی شباهت به نگاه آرمانی پیروان  « پیشوا » ی حزب نازی ندارد ــ آن ها هــم چنان تبلیــغ می کردند که هر چه از ناحیه ی « پیشوا » صادر شود، عین خیر است و درست؛ یک نوع عرفان من درآوردی و مبتذل.

    به یاد بیاوریم فیلم های لنی ریفن اشتال را: پیروزی اراده را و المپیا 36 را، که تا چه حد در آن فیلم بر بدن های مردانه ی سربازان و یا ورزشکاران تأکید شده بود. در اردوگاه های آوشویتس هم زندانیان را به جرم عفونی شدن زخم های شان، راهی اتاق گاز می کردند. این درست که صرف چنین شباهتی دلیل قانع کننده ای برای فاشیستی خواندن فیلم نمی شود، قبول دارم؛ اما توجه باید داشت که سینما با تصاویر است که حرف می زند: فیلم های ریفن اشتال به همین دلایل بود که مطلوب « پیشوا » واقع شده بود، نگاهی آرمانی به تن سالم و مطابق آرمان های حزب نازی. فیلم های زیبای ریفن اشتال، با همه ی ارزش استتیک شان، واجد اساسی ترین مفاهیم ایدئولوژی حزب نازی به انسان است. آن ها به همین شکل فلسفه ی نیچه ی بزرگ را از جوهر آزاد و مدرن خود خالی می کردند و با نگاهی ابزاری به نیچه، نظریات ضد بشری خود را جلا می بخشیدند. 

دوستان همراه اگر مایلند کامل شده ی این مطلب را بخوانند  شماره ی آینده ی مجله ی فیلم را بخوانند. متشکر از همه ی عشاق سینما

یک وبلاگ هست به نام image-2007.blogfa.com جالب است . حداقل به خاطر این که خیلی زود  فیلم های دست اول غربی را می بیند و عکس ها و آدرس سایت های آن ها را در وبل می گذارد . به آن سر بزنید .

                     یک تجربه ی خوب

     زخم  مستندی است درباره ی یک دختر زلزله زده ی اهل بم که به کار امدادگری می پردازد . از طریق او و خاطراتش سعی دارم نقبی بزنم به واقعیت بم ِ پس از زمین لرزه .

نویسنده ؛ تدوین گر و کارگردان : محمد سعید محصصی ، تصویربرداری : محصصی و مسعود ضیایی ، تهیه کننده : محمد حسن صرامی ، محصول مرکز مستند سازی شرکت فولاد مبارکه ، دی وی کم 29 دقیقه 1385  

          فیلم زخم را بیشتر از دوسالی بود که منتظرتدوینش بودم . مدت ها بلاتکلیف سیستم تدوین کامپیوتری اش ــ که تا همین چند ماه پیش بلد نبودم ! ــ و مقدمات کار و از همه مهم تر بلاتکلیف چه گونه گی اتمام ش بودم . عاقبت راهش را یافتم و زور تمام کردن و رساندنش به یادواره ی فیلم و عکس بم سبب شد همتی پشتش بگذارم و باقی قضایا .

   اما تجربه ی مهم تر نمایش آن در نزد دوستان گروه مطالعات سینمای مستند بود که دیدندش و به چوب نقد نواختندش . از این هم راضی ام . خود من که منتقدم نباید هراسی از نقد شدن به خود راه بدهم . از همه ی دوستانی که در این گروه آن را دیدند و دیگر دوستان هم ممنون هستم . هر دو طیف مخالف و موافق فیلم بر من منت گذاشتند و از آن ها که بیشتر عیب بر کار گرفتند ، بیشتر ممنونم . این را نه از باب تعارف و نه از سر ترس و بی اعتقادی به کارم می گویم . به قول اصلانی عزیز( که در میان دوستانش به « سید » مشهور است ) کسی که کارش را توجیه نکند به آن اعتقاد ندارد .  با همه ی حرف ها درباره ی کارم هم موافق نیستم . ولی همه ی این حرف ها به من کمک کرد که بیشتر از کار فاصله بگیرم و بهتر درباره اش داوری کنم . و نهایت این که بهتر تکمیلش کنم ، تدوینش را می گویم .

    اگر می خواهید که کامل شده ی مطلب را بخوانید به سایت پیک مستند که آ درس آن را در وبلاگ گذاشته ام رجوع کنید .